Nawet niewielka zaległość w opłatach eksploatacyjnych wobec spółdzielni mieszkaniowej może doprowadzić do utraty mieszkania

Nawet niewielka zaległość w opłatach eksploatacyjnych wobec spółdzielni mieszkaniowej może doprowadzić do utraty mieszkania

Zgodnie z Uchwałą Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 27 sierpnia 2015 r. III CZP 42/15 dopuszczalna jest egzekucja świadczeń pieniężnych ze spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, znajdującego się w zasobach spółdzielni mieszkaniowej będącej wierzycielem, bez uzyskania orzeczenia sądu o jego sprzedaży w drodze licytacji na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji z nieruchomości, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali .

 

Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że spółdzielniom mieszkaniowym nie można odmawiać uprawnienia do występowania, gdy uznają to za stosowne, o nakazy zapłaty. Uprawnienie takie przysługuje bowiem spółdzielni na równi z innymi podmiotami. Wspólnota mieszkaniowa czy spółdzielnia nie musi w trybie procesu żądać sprzedaży lokalu w drodze licytacji na podstawie przepisów k.p.c. o egzekucji z nieruchomości. O wiele łatwiejszą drogą nieobwarowaną warunkami z art. 1710 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych jest bowiem wystąpienie o nakaz zapłaty, aby następnie zwrócić się do komornika z prośbą o licytację nieruchomości.

 

Do takiej sytuacji może dojść nawet w przypadku niskiej kwoty zadłużenia. Doprowadzenie do licytacja mieszkania z powodu nieznacznego zadłużenia wydaje się być rażąco sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd Najwyższy nie podzielił jednak tego argumentu. Spółdzielnie mieszkaniowe dysponują więc dwoma równoważnymi ścieżkami egzekucji: zwykłą (egzekucja komornicza) oraz dodatkową, wynikającą z ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych polegającą na żądaniu w trybie procesu sprzedaży lokalu w drodze licytacji. Może ona dowolnie wybrać z której chce skorzystać.

 

Marcin Markowski

 

Źrodła:

-Kodeks Cywilny

- Uchwała Sądu Najwyższego z 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt III CZP 42/15.